การ์ตูนไทย

การ์ตูนไทยสไตล์ญี่ปุ่น(ไม่มีเอกลักษณ์?)

ชื่อเหมือนล่อเป้า แต่เปล่าผมไม่ได้มาด่าการ์ตูนไทย กลับกันวันนี้ผมจะมาอธิบายให้ฟัง จริงๆเรื่องนี้เป็นประเด็นกันมานานแล้ว ส่วนใหญ่คำพูดนี้จะมาจากผู้ใหญ่ที่ไม่ได้อ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเป็นหลักคำพูดนี้มักเสียดแทงคนเขียนการ์ตูนสไตล์นี้กันเหลือเกิน.....คำพูดที่เราได้ยินกันเป็นประจำก็เช่น ไมญี่ปุ่นจังนี่คนไทยรึคนญี่ปุ่น????

จิงๆก็อยากจะปล่อยให้มันผ่านๆไปเหมือนกันนะ แต่เพิ่งได้คุยกะเพื่อนนักเขียนการ์ตูนด้วยกัน แล้วมันเชียร์ให้เขียน บวกกะพักนี้ผมเพิ่งทำทีสิดมา การ์ตูนเลยเป็นที่เห็นของผู้ใหญ่มากหน้าหลายตาเลยถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ(ฮา)เลยเอาวะเขียนกันซะหน่อย เรื่องนี้อาจจะยาวพอสมควรนะครับ แต่ถ้าคุณยังไม่เข้าใจการ์ตูนสไตล์นี้ขอแนะนำให้อ่าน

เอาล่ะเข้าเรื่องกันดีกว่า ความจริงการ์ตูนที่พวกเราเขียนกันอยู่ที่พวกคุณๆพูดว่ามันญี่ปุ่นจัง มันถูกต้องแล้วครับเพราะมันเป็นการ์ตูนญี่ปุ่น??? เหอะๆผมเปล่าหาเรื่องนะ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ สไตล์ที่เราเขียนกันอยู่เป็นสไตล์ที่เรียกว่า "มังหงะ"ครับ (manga) มันเป็นการ์ตูนสไตล์ที่ญี่ปุ่นคิดขึ้นมาเลยแหละพัฒนาขึ้นมาโดย เทตสึกะ โอซามุ มันแยกออกมาจาก comic ที่หลายคนเรียกกันน่ะแหละ (ลองsearchคำว่าmangaดูนะครับ คุณอาจได้เห็นอะไรดีๆเช่นฝรั่งเขียนการ์ตูนญี่ปุ่นกันเต็มไปหมด) มังหงะแตกต่างกับการ์ตูนคอมิคยังไงมันก็ต่างกันไม่ได้เยอะมากหรอกครับ เหมือนที่คุณเรียกเพลงว่า music แต่ก็ยังมี rock รึ jazz น่ะแหละmangaแตกต่างกับcomicตรงไหนผมจะแยกย่อยเท่าที่นึกออกนะครับ

1.การเล่าเรื่อง mangaจะใช้การเล่าเรื่องแบบภาพยนต์โดยที่ comic จะใช้การเล่าเรื่องแบบนิยายภาพ(จริงๆยังมีประเภทแยกย่อยอีกเป็นสตริปคอมิคและอื่นๆ เช่นการ์ตูนของเกาหลีที่มีชื่อเรียกเฉพาะเช่นกัน แต่ผมจำไม่ได้แล้ว ซึ่งผมจะไม่พูดละกันนะครับเดี๋ยวยาว) การเล่าแบบภาพยนต์ยกตัวอย่างกันง่ายๆ เช่นฉากระเบิดถ้าเป็นcomicส่วนใหญ่จะระเบิดกันในฉากเดียว แต่mangaเปล่าครับ สมมุติถ้ามันระเบิดเมือง(คิดภาพตามนะครับ) มันจะเริ่มจากจุดระเบิดเป็นลำแสงส่อง
ออกมาในช่องเล็กๆช่องต่อไปค่อยๆขยายวงกว้างออกมาเริ่มมีเศษตึกแตกกระจาย และตามด้วยหน้าคู่ฉายให้เห็น เอ็กตรีมลองช็อตให้เห็นทั้งเมืองระเบิดกระจาย เห็นภาพกันรึยังครับ ถ้าเป็นcomicฝรั่งอาจจะใช้คำบรรยายบรรยายเหตุการเป็นหลักครับ

2.มูฟเมนต์ของตัวการ์ตูนและภาพ mangaจะรุนแรงกว่าคอมิคเยอะครับ ลองไปหาขอ้มูลประกอบดูนะครับ ยกตัวอย่างฉากต่อยครับ การต่อยของmangaจะมีเส้นเพิ่มความเร็วมีละอองฝุ่นควัน และเส้นสปีดเต็มไปหมดเพื่อให้เกิดอารมณ์ร่วมมากที่สุด ในขณะที่ comic อเมริกาจะเป็นภาพนิ่งเพื่อให้คนอ่านจินตนาการเอาเอง

เอาล่ะผมผมจะสรุปเลยละกันนะ โดยรวมๆแล้วcomicส่วนใหญ่ทั่วไปเน้นอิลัส(ภาพประกอบ)มากกว่าmangaครับ โดยทั่วไปภาพจะละเอียดและสวยงามมากกว่าในขณะที่mangaจะเน้นการเล่าเรื่องและอารมณ์ร่วมมากกว่า comicก็เหมือนนิยายที่มีภาพประกอบแหละครับ จะมีภาพสวยๆและบทบรรยายายความเป็นไปให้คนอ่านอิมเมจิ้นกันเอาเอง แต่mangaคนที่อ่านกันจนคล่องแล้ว(นักอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นมืออาชีพ)จะไม่ต่างกับการดูหนังเรื่องนึงเลยครับ

อ่านมาถึงตรงนี้แล้วหลายคนก็คงยังสงสัย บางคนอาจจะเถียงว่าไงก็แค่เล่าเรื่อง ทำไมต้องทำให้ภาพเป็นญี่ปุ่นด้วยล่ะ??? มันเป็นรสนิยมครับ เปรียบเทียบกะเพลงนะ(อีกละ แบบหว่าหวังว่าจะนึกภาพได้ง่ายกว่า) มันก็เหมือนรสนิยมคนฟังเพลงร็อกแหละครับ คุณคงไม่อยากได้ระนาดมาตีแทนกลองตอนฟังเพลงร็อกแน่ แน่นอนครับว่ามันไทยได้ อย่างเพลงเองคุณอาจเอาเครื่องดนตรีไทยมาเสริมได้ แต่ไม่ใช่เอามาแทนครับ manga เองก็เช่นเดียวกัน คนอ่านกลุ่มนี้ไม่ประสงค์เท่าไรนักที่จะได้ภาพแบบการ์ตูนเล่มละ5บาท
แน่ครับ

ตอนนี้อาจจะมีคำถามใหม่ผุดขึ้นมา อ้าวแล้วงี้การ์ตูนไทยมันจะมีเอกลักษณ์ตรงไหนล่ะ ไม่ใช่ว่านักเขียนไทยตอนนี้ไม่พยายามสร้างความเป็นไทยนะครับ นักเขียนเองก็พยายามใส่วัฒนธรรม ไม่ว่าจะการไหว้ วัด สถานที่ต่างๆ รวมถึงสิ่งก่อสร้าง รึชุดนักเรียน พวกเราคนเขียนยังรักความเป็นไทย และประเทศไทยอยู่ครับ อย่าเข้าใจผิดไปครับ ถ้าเรามัวแต่แบ่งแยกเชื้อชาติการ์ตูนเราคงจะพัฒนาไปได้ช้ากว่าที่เป็นอยู่แน่ครับ มาช่วยๆกันเถอะนะครับ ขอยกคำของ อุปนายกสมาคมการ์ตูนไทย อ.ปยุต เงากระจ่างนะครับ (ผิดพลาดตรงไหนขออถัยด้วย แต่ยังไงสาระคงไม่ตกหล่นครับ) "การ์ตูนไม่มีเชื้อชาติ วาดยังไงก็ยังเป็นการ์ตูน"

อันนี้เป็นข้อสงสัยของผมเอง ขอถามบ้าง ไอ้ที่ว่าตัวการ์ตูนหน้าญี่ปุ่นเนี่ยเป็นไง วาดสไตล์ญี่ปุ่นยังพอเข้าใจนะครับ แต่หน้าญี่ปุ่นนี่เข้าใจไม่ได้จริงๆ คนไทยต้องดั้งหักๆ ตัวดำๆและไม่มีแฟชั่นใช่มะ? เอ่อผมคนนึงที่ไม่ได้หน้าตางั้นนะครับ - -" ตามความคิดของผมคนไทยกับญี่ปุ่นก็มองโกลอยด์เหมือนกันนะ มันต้องหน้าตาต่างกันขนาดนั้นเลยเรอะ ผมแค่วาดให้คนไทยมีดั้งและตาโตเท่านั้นเอง ส่วนแฟชั่นบางอย่างอย่างสีผมก็ไม่ใช่คนไทยไม่มีนะ ผมไม่ได้วาดคนไทยใส่โกธิคโลลิต้าสักหนอ่ยถึงจะได้ดูแปลกอย่างนั้น

นักเขียนทุกคนต้องการเอกลักษณ์ของตัวเองแน่ครับ ไม่มีใครอยากถูกตราหน้าว่าลอกๆ แล้วสามารถอยู่ได้อย่างภูมิใจหรอกครับ ผมอยากให้วงการ์การ์ตูนไทย และคนอ่านการ์ตูนไทยให้กำลังใจกันกว่าที่เป็นอยู่ หลายสิ่งหลายอย่างไม่ได้ง่าย และสวยหรูอย่างที่หลายคนคิดครับ ผมเข้าใจครับว่าบางคนก็หวังดีรึอาจจะมองอยู่จากที่อื่นจึงมองไม่เห็นมุมปัญหาที่พวกเราเผชิญกันอยู่หรืออาจจะเป็นช่องว่างระหว่างวัย ซึ่งเรียนรู้มาต่างกัน (ตัวผมเองตอนนี้เริ่มแกแล้วบางทีก็เริ่มคิดถึงเรื่องของเอกลักณ์อย่างจริงจังเหมือนกัน แต่เอกลักณ์ในความหมายผมนั้น นั้นไม่ใช่จะหลุดจากมังหงะยังไง แต่ผมจะวาดยังไงให้เหมาะสมกับตัวเองที่สุดน่ะครับ)

ตรงนี้อยากขอฝากทิ้งท้ายอีกสักทีครับ ไม่มีสิ่งไหนได้มาง่ายๆ พวกผมนักเขียนก็เป็นคนไทยครับ รู้สึกรักชาติไม่ต่างจากพวกคุณ อาจจะสนองความต้องการของหลายคนไม่ได้ทั้งหมดก็จริงแต่นักเขียนก็พยายามเท่าที่จะทำได้ครับ อย่างที่ผมยกตัวอย่างไปแล้วจะให้นักคนตรีร็อคมาร้องฮาร์ดคอร์โคยใช้ระนาดและขิมตีแทนนั้นคงเป็นไปไม่ได้ครับ แต่การเอามาปรับใช้เป็นไปได้แน่นอนครับหวังว่าคนอ่านหลายๆคนจะช่วยให้กำลังใจ เข้าใจ และช่วยกันแก้ปัญหาฟันฝ่าไปด้วยกันครับ แล้วสักวันการ์ตูนไทยจะดีกว่าที่เคยเป็น

คนที่อ่านบล็อกนี้อยู่แล้วหรือแวะมาอ่านหวังว่าจะได้อะไรกลับไปนะครับ ยังไงถ้ามีปัญหารึข้อสงสัยหรืออยากรู้เรื่องอื่นๆก็ถามมาได้นะครับ แล้วผมจะหาโอกาสมาตอบให้ขอบคุณครับ